Pierwsze co przyszło mi do głowy, czy to dobry pomysł i czy będzie chciał iść ze mną, bo to w końcu teatr i musical. Ja je uwielbiam, ale czy on się nie wynudzi. Nic bardziej mylnego 😊
Długo się nie zastanawiając, w sobotni wieczór zabrałam mojego nastolatka na fantastyczny musical Fair Play w dość nowym teatrze WAM, który istniej od niespełna roku.
Bezpłatny mini-kurs e-mailowy · 5 dni
Zobacz dziecko, którym byłaś.
5 lekcji, które pomogą Ci zrozumieć, skąd biorą się Twoje reakcje wobec dziecka — i co możesz z nimi zrobić.
Zapisz się za darmo →
Przedstawienie jest bardzo angażujące, wciąga widza już od pierwszych minut jego trwania. Jest bardzo kolorowo, „nastolatkowo”. Nawet nie zorientowaliśmy się, kiedy minęła pierwsza połowa. Mieliśmy wrażenie , że to dopiero może przeszło z 15 minut. Moje zaskoczenie było ogromne , podobnie jak mojego syna, że już prawie minęła godzina.
Czas nam minął nie tylko szybko , ale bardzo przyjemnie. Niesamowite jest to jak duża ilość młodych ludzi jest w stanie przekazać nam dużo w tak krótkim czasie. Bo tu młodzież gra dla młodzieży przy wsparciu doświadczonych aktorów musicalowych. To co młodzi aktorzy mieli do przekazania do mnie osobiście bardzo trafiło i mnie wzruszyło. Widać było ogromne zaangażowanie, precyzję w każdym ruchu, czy dźwięku. Mój nastolatek również wyszedł poruszony.
Wielowątkowość spektaklu
Wielowątkowość spektaklu sprawia, że twórcom spektaklu udało się poruszyć wiele aspektów życia współczesnej młodzieży. Poznajemy młodych ludzi , którzy za różnymi maskami skrywają swoje cierpienie, zagubienie oraz wrażliwość.
Znajdziemy elementy wzruszające np. historia Matyldy, słodkiej małej dziewczynki , która pragnie jedynie uwagi swojej mamy. Cierpi w samotności, czekając cierpliwie nas dzień, w którym będzie równie ważna lub nawet ważniejsza niż praca jej mamy.
Wątek Igora (pozera) , na którego ojciec codziennie wywiera presję. Ma być najlepszym zawodnikiem, liczy się tylko wygrana. Chora ambicja taty, który dzień w dzień powtarza synowi , że ma wygrać i tylko to się liczy. Doprowadza do coraz większego zagubienia nastolatka. Jest on nawet gotowy oszukiwać podczas zawodów , żeby tylko wygrać i zadowolić ojca.
Dla wielu rodziców może zabrzmieć to znajomo. Często ambicje rodziców , ich niespełnione marzenia , które do końca nie są marzeniami naszych dzieci, prowadzą do przykrych konsekwencji.
Mateusz – nowy uczeń w szkole, spokojny, wysportowany, bardzo wrażliwy, który zaprzyjaźnia się z Zosią. Jedynie jej wyjawia swój sekret (powód dla którego zmienił szkołę).
Amanda, Maja, Oliwia przyjaciółki , które trzymają się razem. To typowe nastolatki zbuntowane , żyjące w wirtualnej rzeczywistości , dla których liczy się kasa i super ciuchy, oceniają innych dość powierzchownie, również się z nich naśmiewając. Jednak w głębi duszy każda z nich czuje się samotna i zagubiona.
Pojawia się też postać Damiana, który jest skromnym , nikomu nie wchodzącym w drogę chłopakiem. Jest też wycofany z powodu swojej orientacji, której nie do końca zaakceptował.
Patrząc na pana od W-fu granego przez Rafała Szatana, pomyślałam jak ja życzę współczesnym dzieciom i kolejnym pokoleniom, aby w szkole było tak dużo wspaniałych , empatycznych i umiejących rozmawiać z młodzieżą nauczycieli. Taki nauczyciel to skarb.
Problemy współczesnej młodzieży i zasada fair play
Niewątpliwie jest to niesamowite widowisko, które porusza wiele problemów współczesnej młodzieży. Mówi o miłości, przyjaźni, poczuciu własnej wartości, akceptacji samego siebie i tolerancji. Pokazuje , że fame i pieniądze nie dają w życiu szczęścia a rodzina i przyjaciele,nie ci wirtualni, tylko w realu – ci prawdziwi sprawiają , że czujemy się szczęśliwi i mamy po co żyć. Twórcy spektaklu również inspirują i motywują do pielęgnowania zasad fair play – zarówno w sporcie jak i w każdym aspekcie życia codziennego.
Myślę, że jednak najważniejsze jest to do jakich refleksji skłoni nas spektakl oraz czy wykorzystamy ten idealny pretekst do rozmowy z naszym nastolatkiem. Za sprawą musicalu Fair Play stajemy się wtajemniczeni i zostają nam lekko uchylone drzwi do świata naszych nastolatków. Od nas zależy czy nasz nastolatek otworzy je przed nami, czy zamknie znowu i pozostanie sam ze swoimi problemami.
Zdecydowanie polecam na wyjście rodzic -nastolatek. Rekomenduję dla dzieci 12+ , ponieważ niektóre kwestie, poruszane w przedstawieniu dla młodszych dzieci mogą być do nie do końca zrozumiałe.
Wyszliśmy z pewnym niedosytem i nadzieją na kolejne spektakle. Opuszczając salę teatru miałam wrażenie , że to rodzaj uwertury do tego co będzie się w przyszłości działo na deskach teatru.
Obyśmy mieli okazję podziwiać w teatrze WAM ,więcej tak wzruszających, dopracowanych choreograficznie, muzycznie a jednocześnie edukujących nas rodziców i naszą młodzież przedstawień.
Anna Oździńska
