Klątwa Czarnoboga. Bliskie spotkania czarciego stopnia. Tom 1. Recenzja książki

📖 Czyta się średnio w 3 min. 🕑

Mitologia grecka? Znana, a jakże! Rzymska? Oczywiście! A słowiańska? Prawdą jest, że lepiej znamy mitologie innych regionów niż naszą własną. A przecież kultura to zjawisko, któremu warto przyglądać się z ciekawością. Dzięki Adamowi Wyrzykowskiemu możemy zanurzyć się w świat stworów słowiańskich w książce Klątwa Czarnoboga. Co mają do zaoferowania te pełne dziwów postacie?

Klątwa Czarnoboga. Bliskie spotkania czarciego stopnia. Tom 1. Recenzja książki

Makary przyzwyczajony jest do nieustannej zmiany adresu zamieszkania. Stara się nie przywiązywać do żadnego z miejsc, nie szuka głębokich przyjaźni, ulubionych zakątków. Niespodziewanie, za sprawą znalezionego przez ojca starego totemu, w nowym dla niego miasteczku zaczynają się dziać niewytłumaczalne zjawiska, a on sam znajduje się w ich centrum. Chaos, który rozpętuje się na oczach trzynastolatka, to marne określenie dla niepokojących wydarzeń. Wsparty przez demony ze słowiańskich wierzeń i niespodziewanie zdobytych przyjaciół, Makary podejmuje się walki z siłami zła, walcząc o mało znane sobie miasteczko i ludzi. Tylko czego dokonać może chłopak, który jeszcze niedawno nie wiedział o istnieniu magii, duchów i bóstw, a nowy dom trudno mu było znieść?

Klątwa Czarnoboga to pierwszy tom serii „Bliskie spotkania czarciego stopnia”, skierowana do wprawionych czytelników, którzy odnajdą się w długim tekście z wieloma wątkami. Książka, choć objętość nieco przeraża, bowiem otrzymujemy prawie 500 stron zbitego tekstu, wynagradza długość złożonymi opisami, które przenoszą do świata bohaterów, wartką akcją i obecnością wielu stworów ze słowiańskiego bestiariusza, które na potrzeby książki swobodnie wpleciono w czasy obecne.

Jeśli tylko na to pozwolimy, Adam Wyrzykowski zabierze nas w emocjonującą, często nadnaturalną podróż pełną magii i zagadek, sprawdzającą znaczenie przyjaźni i odwagi. Oparta na motywie walki dobra ze złem, historia pozwala przepaść na długie godziny, wywołując szereg emocji: zdumienie i ciarki strachu na plecach, spowodowane obecnością mitologicznych stworów, uśmiech w odpowiedzi na genialny sarkazm bohaterów, ale (niestety) i nudę, spowodowaną przeciągniętymi, nużącymi scenami i prostymi dialogami.

Wbrew pozorom pierwsze skrzypce nie należą do głównych bohaterów. Książka jest ciekawa głównie za sprawą bohaterów drugo- i trzecioplanowych, którzy wabią swoją magią i napędzają akcję. Główni bohaterowie, to postacie jakich wiele w innych książkach, niewyróżniający się niczym szczególnym. Zabrakło głębszych relacji, nietuzinkowej kreacji paczki przyjaciół, większego udziału dorosłych w książce. Autor zdaje się zapomniał, że większość z nich potrafi kontrolować swoje dzieci i angażuje się w ich życie.

Mimo kilku niedociągnięć, Klątwa Czarnobrodego zapewniła mi wiele godzin dobrej zabawy i z chęcią przeczytam kolejny tom serii. Dobrze poznać zapomnianych, słowiańskich bohaterów, a tych popularnych zobaczyć w nowej odsłonie. Ta historia to gratka dla miłośników literatury fantasy i przygodówek.

Eliza Idczak