Deszczowa zima Stefanka – bajka relaksacyjna

Bajka relaksacyjna deszcz darmowe bajki do czytania dzieciom

Gęsty deszcz płukał zmarznięte szyby okien w pokoju. Mały Stefanek ogrzewał je od wewnątrz. Stał i chuchał w okno. „Szybciej wyschną” – myślał. „Biedne i przezroczyste, takie bez ubrania”. Strugi spływały w dół. Chłopiec łapał je ustami. Do kółek powstałych od chuchania, domalował paluszkiem promienie. Tyle słoneczek. Dużo świecących słoneczek. Od razu lepiej i cieplej. Potem dołączył jeszcze nóżki. Każde słoneczko miało dwie skaczące, wesołe nóżki. Niech będą w bucikach, bo zima. Zimą trzeba chodzić w bucikach, nie to co latem, można na bosaka wbiec w błoto i skakać, i brykać albo fikać.

Ulewa mijała. Zaczął padać drobny deszcz. Puk, puk pukał w szybę. Raz jedna kropla skakała, raz druga podskakiwała i kucała na szybie. Potem łapała się śliskiej szyby. Machała, machała nóżkami, próbując utrzymać się na powierzchni. Na koniec jednak spadała bach, bach. Ześlizgiwała się na ramę okienną i przytulała się do innych kropel.

Wiatr wywijał piruety. Wiercił w powietrzu koła i spirale. Gonił krople deszczu. Raz po raz zmieniał kierunek. Wiał, że ho, ho. Ciągle pocił się i moczył. Stefanek namalował na szybie spirale i koła, które kreślił w powietrzu wiatr. Ależ on ruchliwy. Jak dmucha i chucha. Jak skacze, wiruje i tańczy.

Bezlistne drzewa jabłoni myły swe gałęzie w deszczu. Błyszczały jak posrebrzane. Takie teraz czyste i lśniące. „Mamy czas, by odpocząć do wiosny” – szumiały. Wszystkie krzaki i krzaczki płukały się w wodzie, uginały zmoknięte. Stefanek patrzył na nie przez okno i przechylał główkę jak one: w różne strony, raz mocniej raz słabiej.

Deszczowy ogród, odgrodzony od domu szybami okien przykrywało granatowe niebo. Jak ciężka kołderka otulało je od góry. Wciskało się w każdą szczelinę, między gałęzie drzew, w szpary między sztachetami, pod ławkę przed płotem. Stefanek lubił taki kolor. Miał takie spodenki i bluzę, nawet koszulki i buciki. Wszystko granatowe jak zimowe, deszczowe niebo, owiane wiatrem, zwichrzone jak puszysta kołdra, miękkie jak miś Patyś. Nocą granatowa kołderka stawała się prawie czarna. Brakowało na niej tylko gwiazd, ale przecież one nie świecą, gdy pada.

Stefanek lubił deszcz. Patrzył przez okno i myślał. Stuk, puk, stuk, puk – pukał deszcz. Chciał odwiedzić Stefanka i wejść. „Nie, nie, deszczyku” – kiwał palcem chłopiec. „Ty mieszkasz razem z wiatrem na podwórku. Bez ciebie będzie mu smutno. Pa, pa”

Celina Zubrycka

Zapisz się na cotygodniowy newsletter z wydarzeniami w Twoim mieście i odbierz eBook za darmo!

wybierz eBook dla siebie
Celina Zubrycka

Celina Zubrycka

Mieszka i pracuje w Dobrzyniewie Dużym w województwie podlaskim. Od lat nauczyciel języka polskiego, ostatnio też bibliotekarz i nauczyciel wspomagający. Zafascynowana bajkami terapeutycznymi pisze je, bo strach ma przecież wielkie oczy. Podziwia Astrid Lindgren i rozśmiesza ją Karlsson z dachu. Prywatnie żona, matka córki oraz syna i właścicielka psa. Zamiłowana w ogrodnictwie, florystyce i malarstwie. W lipcu tego roku ukazała się jej pierwsza książka „Królewna na złotym wózku”, nagrodzona w ogólnopolskim konkursie literackim „Tutaj jestem”, organizowanym przez WOAK w Białymstoku. Bohaterką bajki jest niepełnosprawna dziewczynka, która trafia do lepszego świata.