Jak reagować na hejt i cyberprzemoc, której doświadcza twoje dziecko?

Wiadomość, że dziecko jest obiektem hejtu albo cyberprzemocy, uderza w rodzica całą serią uczuć naraz: strachem, złością na sprawców, bezradnością, często też poczuciem winy, że się czegoś nie dostrzegło. To naturalne i nie ma się czym obwiniać. Zanim jednak sięgniesz po konkretne działania, warto pamiętać o jednym: najbardziej potrzebna dziecku nie jest w tej chwili procedura, tylko Twoja spokojna, uważna obecność. 

Najpierw zadbaj o siebie

Pierwszy odruch bywa gwałtowny. Chęć natychmiastowego zgłoszenia sprawy, żal, że dziecko wcześniej nic nie powiedziało, albo przeciwnie, próba zbagatelizowania całej sytuacji. Za każdą z tych reakcji najczęściej stoi zwykła bezradność: nie wiemy, jak pomóc, więc działamy nerwowo. Kłopot w tym, że dziecko doskonale wyczuwa nasz niepokój. Zamyka się wtedy w sobie albo chce oszczędzić nam swoich emocji, żeby dodatkowo nas nie obciążać.

Dlatego zacznij od siebie. Daj sobie chwilę, złap oddech, przyjrzyj się temu, co czujesz. Czasem pomaga pytanie, dlaczego akurat ta sytuacja tak mocno we mnie uderza; bywa, że odsłania nasze własne, dawne doświadczenia. Spokój dziecka zaczyna się od spokojnego dorosłego.

Bezpłatny ebook PDF

Plan na pierwszy tydzień bez awantur o telefon

7 dni, 7 kroków. Bez zabierania telefonu, bez wykładów. Z szacunkiem — do dziecka i do siebie.

Pobierz bezpłatnie →

Zobacz, co dziecko naprawdę przeżywa

Słowo „hejt” brzmi zwodniczo lekko. Kiedy zastąpić je tym, co naprawdę się za nim kryje, czyli pogardą, wyśmiewaniem, poniżaniem, ranieniem, od razu widać, że nie chodzi o drobiazg. Dziecko nie mierzy się z abstrakcyjnym hejtem, tylko z upokorzeniem. A pod upokorzeniem bardzo często leży wstyd, jedna z najtrudniejszych i najrzadziej nazywanych emocji.

Właśnie dlatego bagatelizowanie rani mocniej, niż się wydaje. Kiedy dziecko słyszy, że to tylko komentarze i że wystarczy nie zwracać uwagi, zostaje ze swoim bólem samo. A ten ból jest całkiem realny. Cyberprzemoc potrafi odbierać sen, budzić lęk, obniżać poczucie własnej wartości, prowadzić do wycofania. Warto potraktować ją poważnie od pierwszej chwili.

Bądź obok, zanim zaczniesz działać

To właściwie najważniejsza część. Dziecko, które zostało zranione, nie potrzebuje w pierwszej chwili rad, morałów ani gotowych rozwiązań. Potrzebuje poczucia, że ktoś jest z nim w tym, co przeżywa. Najbardziej rani je w takiej chwili zdziwienie, ironia i pomniejszanie tego, co się stało. Dlatego zanim ruszysz z planem, po prostu przy nim bądź. Czasem wystarczy dać znać, że widzisz, jak trudne to jest, i że dobrze, że zdecydowało się powiedzieć.

W praktyce chodzi o subtelną zmianę nastawienia. Zamiast pytać z pretensją, czemu milczało, można podziękować, że się otworzyło. Zamiast radzić, żeby nie zwracało uwagi, lepiej przyznać, że to boli, i zaproponować wspólne szukanie wyjścia. A zamiast zapowiadać, że od razu interweniujesz w szkole, warto najpierw zapytać dziecko, jak samo chciałoby to rozegrać i czy woli, żebyś działał/a w jego imieniu, czy po prostu przy nim był/a. Taka drobna zmiana oddaje mu część kontroli, którą cyberprzemoc właśnie mu odebrała.

Konkretne kroki, kiedy emocje są już nazwane

Gdy dziecko poczuje, że jesteś po jego stronie, możecie przejść do działania. Najlepiej wspólnie, nie ponad jego głową.

• Zabezpieczcie dowody: zrzuty ekranu, linki, zapisy rozmów. Przydadzą się, jeśli sprawa będzie się toczyć dalej.
• Zablokujcie sprawcę i zgłoście naruszenie administratorom platformy.
• Ułóżcie prosty plan na przyszłość: co robić, gdy atak się powtórzy, kogo poprosić o pomoc, jak radzić sobie z falą złości albo wstydu.
• Porozmawiaj ze szkołą, z wychowawcą lub pedagogiem. Trzymaj się konkretnych faktów, ustal, co szkoła zamierza zrobić, i poproś o bieżące informacje. Jeśli reakcja okaże się niewystarczająca, możesz zwrócić się do kuratorium albo rzecznika praw dziecka.
• W poważniejszych sytuacjach, gdy pojawiają się groźby, rozpowszechnianie czyjegoś wizerunku czy zniesławienie, sprawa może mieć wymiar prawny (między innymi art. 190, 212 i 216 Kodeksu karnego). Wtedy warto zgłosić ją na policję.

Pomóż dziecku wrócić do równowagi

Po takiej burzy potrzeba czasu na odbudowę.

• Ogranicz na kilka dni kontakt z siecią, ale nie odcinaj dziecka od świata. Wręcz przeciwnie, zadbaj o to, co dzieje się poza ekranem: o bliskich, przyjaciół, ruch, wspólne chwile.
• Pomóż mu nazwać to, co czuje: złość, wstyd, smutek. Nazwane emocje tracą część swojej mocy.
• Jeśli trudne stany się przeciągają, zaproponuj spotkanie z psychologiem. To wyraz troski, nie słabości.
• Wracaj cierpliwie, wiele razy, do najważniejszego przesłania: to, co się wydarzyło, nie mówi niczego o wartości dziecka.

Warto pamiętać, że w takich chwilach bliskość działa mocniej niż słowa. Szczere zapewnienie o miłości – wyrażone spojrzeniem, obecnością i przytuleniem – uspokaja skuteczniej niż najtrafniejsze argumenty.

Na koniec, dla Ciebie

Nie oczekuj od siebie perfekcji. Dziecko, które w takiej sytuacji spotyka zrozumienie i spokojną obecność dorosłego, uczy się rzeczy najważniejszej: że nie jest bezradne i że ma kogoś, kto stanie po jego stronie. Twoja obecność, nawet daleka od perfekcyjnej, po prostu wierna, jest najmocniejszą ochroną, jaką możesz mu dać.

Cyberprzemoc to tylko jeden z trudnych obszarów cyfrowego świata, w którym dorasta dziecko. Jeśli chcesz lepiej go rozumieć i pewniej towarzyszyć dziecku także w innych sytuacjach online, więcej znajdziesz w kursie Jak pomóc dzieciom ograniczyć internet.