Przygody kapitana Hatterasa to książka, na którą długo czekaliśmy. Juliusz Verne napisał tę dwutomową powieść w 1864 roku należy do cyklu Niezwykłe podróże. Polacy poznawali ją powoli, po raz pierwszy śledząc odcinki w „Gazecie Polskiej” w latach 1865-1866. Od tego czasu powieść nie została wydana po polsku w całości w formie książki. Upłynęło prawie 150 lat i oto znów możemy wyruszyć na wyprawę arktyczną i zdobywać biegun północny.
Powieść ta uważana jest przez wielu znawców za jedną z najwybitniejszych w dorobku Verne’a. Dymitr Mendelejew kazał sobie ją czytać, gdy leżał na łożu śmierci. Tą samą książką zafascynowany był admirał Richard Byrd, który w 1929 roku jako pierwszy przeleciał samolotem nad biegunem południowym. Powiedział później, że w tym przedsięwzięciu kierował nim Verne.
Akcja tej fascynującej książki rozpoczyna się w 1860 roku. Kapitan Hatteras postanawia dopłynąć na biegun północny na statku "Forward". Do dramatu dochodzi, kiedy Hatteras ze swą załogą rozpoczyna wyścig z nadchodzącą zimą. Kiedy nie mogą posuwać się dalej, załoga przygotowuje do zimowania statek, tkwiący już w okowach lodu. Wreszcie, przy sprzyjającej pogodzie, ruszają w drogę na psich zaprzęgach, a potem kontynuują podróż drogą morską. Biegun w książce Verne’a okazuje się wulkaniczną wyspą. Hatteras nie spocznie, dopóki nie postawi na niej stopy, wspina się pośród strumieni lawy, dymu i popiołów, by zatknąć na szczycie swoją flagę. Wówczas ogarnia go szał radości, traci zmysły.
Bezpłatny mini-kurs e-mailowy · 5 dni
Krzyczę, chociaż kocham.
5 lekcji, które pomogą Ci zrozumieć, skąd biorą się Twoje reakcje wobec dziecka — i co możesz z nimi zrobić.
Zapisz się za darmo →
Zapraszamy do świata wielkiej przygody, barwnych ludzkich postaci i tajemniczych wydarzeń. Warto wrócić do marzeń z dzieciństwa o wielkich podróżach, dzielnych zdobywcach, poczuć strach i nadzieję, którą odczuwają bohaterowie książki, tak cudownie opisani przez Verne’a.
Czytając książkę Juliusza Verne’a, sam przeżywałem na nowo swoje podróże. Nie mogłem nadziwić się, jak dobrze opisana historia odwzorowuje moją drogę na biegun.
Wraz z lekturą granica między bohaterem a mną zatarła się, przestałem odróżniać fikcję literacką od własnych przeżyć i przemyśleń.
Przygody kapitana Hatterasa to wspaniała inspiracja do odkrywania własnych biegunów i ich zdobywania.
Marek Kamiński
O autorze:
Juliusza Verne’a znają prawie wszyscy. Któż nie czytał w młodości Tajemniczej wyspy, Dzieci kapitana Granta, Dwudziestu tysięcy mil podmorskiej żeglugi, Piętnastoletniego kapitana czy W osiemdziesiąt dni dookoła świata? Autor tych powieści kojarzony jest powszechnie jako pisarz dla dzieci i młodzieży. Rzeczywiście, taki osąd może wydać ten, kto przeczytał kilka najpopularniejszych utworów, w dodatku w wersji "okrojonej" właśnie dla młodzieży. Tymczasem dla ludzi zajmujących się z wielką pasją jego twórczością, dla tych, co z wielką uwagą, przypatrując się wszelkim szczególikom, czytają nie tylko "sztandarowe" powieści, ale także te mniej znane, szczególnie z pierwszego okresu twórczości, Verne jawi się jako pisarz, który pod pozorną przykrywką lekkiej opowieści, przy okazji dorzucając pełnymi garściami wiadomości z różnych dziedzin nauki, pokazuje nam i głęboko analizuje charaktery oraz zachowania bohaterów w różnych, najczęściej ekstremalnych okolicznościach, kiedy to wokół czai się śmierć, ból i cierpienie.
Jedną z takich mało znanych książek są właśnie Przygody kapitana Hatterasa. Powieść ta uważana jest przez wielu znawców za jedną z najwybitniejszych w dorobku Verne’a. Dymitr Mendelejew kazał sobie ją czytać, gdy leżał na łożu śmierci. Tą samą książką zafascynowany był admirał Richard Byrd, który w 1929 roku jako pierwszy przeleciał samolotem nad biegunem południowym. Powiedział później, że w tym przedsięwzięciu kierował nim Verne.
Ponieważ Verne był zafascynowany mało poznanymi lub zupełnie jeszcze nietkniętymi ludzką stopą rejonami świata, nic zatem dziwnego, że w jego dorobku pisarskim znajdują się także inne utwory, których akcja rozgrywa się w okolicach podbiegunowych lub na samych biegunach. Należą do nich powieści: Kraina futer, której akcja rozgrywa się w rejonach północnej Kanady i okolicach koła podbiegunowego; Zimowanie w lodach, w której bohaterowie wyruszają na ratunek krewnych uwięzionych w lodowcach Grenlandii; Sfinks lodowy, czyli opis wyprawy poszukiwawczej w celu odnalezienia zaginionego gdzieś w okolicach bieguna południowego brata jednego z członków ekspedycji. Ta ostatnia powieść jest atrakcyjna i ciekawa jeszcze z innego powodu, stanowi bowiem jakby kontynuację Przygód Gordona Pyma z Nantucket, obszernego opowiadania Edgara Allana Poego, którego twórczością Verne był zafascynowany. W Sfinksie lodowym umieścił on wiele elementów, a wręcz długie cytaty z utworu amerykańskiego pisarza. Dla tych, którzy lubią i Verne’a i Poego, to nie lada gratka.
Być może polscy czytelnicy doczekają się kiedyś pełnych i krytycznych wydań tych i innych, nieznanych powieści i opowiadań Juliusza Verne’a, autora powieści NIE TYLKO dla dzieci i młodzieży.
Więcej informacji: http://www.instytutkaminski.pl
