Wojciech Eichelberger

Wojciech Eichelberger

Wojciech Eichelberger - psychoterapeuta, coach, trener. W swoich projektach szkoleniowych i terapeutycznych odwołuje się do koncepcji terapii integralnej, która oprócz psychiki bierze pod uwagę ciało, energię i duchowość człowieka.
Twórca warsztatów on-line - 8razyO.pl oraz PokochajSwojeCialo.pl. Autor i współautor wielu popularnych książek z pogranicza psychologii, antropologii  i duchowości (m.in.: "Jak wychować szczęśliwe dzieci", "Pomóż sobie, daj światu odetchnąć", "Kobieta bez winy i wstydu", "Zdradzony przez ojca", "Siedem boskich pomyłek", "Ciałko", "Krótko mówiąc",  "Mężczyzna też człowiek"). Wiele spośród nich trafiło na listy bestsellerów. wojciecheichelberger.pl

Czytelnia| Wychowanie i edukacja

Janusz Korczak – coraz bardziej potrzebny

Za każdym razem, gdy stykam się z tekstami Janusza Korczaka, mam nieodparte wrażenie obcowania z geniuszem, który wyprzedził nie tylko swoją epokę lecz także naszą. Minęło 70 lat od jego śmierci a ludzkość nadal nie potrafi w pełni docenić ani Jego jako człowieka ani kalibru spuźcizny jaką nam pozostawił.

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Niezaspokojony głód miłości u dzieci

Jestem mamą dwójki adoptowanych chłopców (6 i 4 l).
Nasze dzieci cały czas proszą, marudzą o jedzenie, mimo iż dostają porządne śniadanie, obiad (porcje prawie jak dla dorosłego!) i kolację, plus podwieczorki. Staramy się im ograniczać podżeranie, kontrolować (co przypomina walkę z wiatrakami), ponieważ podczas naszej nieobecności (np. w przedszkolu lub gdy sami zostają z babcią) non stop “żebrzą” o jedzenie, a później wymiotują, mają problemy z brzuszkiem… a mimo to, gdy tylko poczują się lepiej znowu zaczynają szukać okazji do obżarstwa.

Czytelnia| Okiem mamy

Matki samodzielnie wychowujące synów

Jestem samodzielną (podobno passe jest mówić samotną) mamą 2-letniego synka. Ojciec dziecka ze mną nawet nie rozmawia, płaci skromne alimenty, nie pomaga mi w niczym. Jestem pracującą, nieco zmęczoną ale bardzo aktywną Samodzielną Mamą. Syn jest dla mnie spełnieniem marzeń i całym światem. Bardzo martwię się, jak sobie poradzę z kwestią braku ojca w jego życiu. Co odpowiadać jak zacznie się dopytywać o Tatę? Czy aranżować kontakty z innymi mężczyznami, mam na myśli obecność wogóle mężczyzny w życiu mojego Syna, bo ja na razie nie mam czasu ani głowy do partnera dla mnie?

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Agresja dziecka

Otrzymujemy od Czytelników dużo zapytań i opisów dotyczących agresywnych zachowań u dzieci. Aby stworzyć jakieś hipotezy na temat tego, dlaczego dziecko zachowuje się agresywnie należałoby z każdym z Państwa przeprowadzić długą rozmowę i uwzględnić przynajmniej poniższe prawdopodobne czynniki, jakie mogły na to wpłynąć. Spróbujmy wymienić najbardziej prawdopodobne przyczyny agresji dzieci.

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Dziecko i… kupa

“Mój niespełna 2,5 letni syn wstrzymuje robienie kupy. Chętnie siada na nocnik, ale twierdzi, że nie da rady, że nie lubi robić kupy. A kiedy czuje, że nie utrzyma, wtedy gwałtownie odmawia siadania na nocnik, tupie, złości się i płacze. Trzymam go wtedy za rączki i staram się spokojnie mówić, że jak zrobi kupę to przestanie go boleć brzuszek itp., w końcu daje się przekonać i jest dumny z siebie, że się udało…

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Moje dziecko nie chce się uczyć

Moja 10-letnia córka z niechęcią odrabia zadania domowe. Większość prac robi, bo musi i najważniejsze jest dla niej, by jak najszybciej je skończyć. Krzyczy, że nienawidzi się uczyć i że najwyżej zostanie sprzątaczką. Jest to dla mnie szokujące i zupełnie nie wiem, jak sobie to wytłumaczyć…

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Postawa tolerancji wobec… własnych dzieci

Jak tolerować to, że dzieci są różne i inne od obowiązujących stereotypów doskonałości i poprawności? “Mam prawie pięcioletnie dziecko – dziewczynkę, która uczęszcza do przedszkola na 8 godzin. Ostatnio pani często zwraca mi uwagę, że jej zachowanie jest okropne, tzn. biega, krzyczy, bardzo dużo się rusza.”

Czytelnia| Biblioteczka psychologiczna

Postawa “ufam, ale kontroluję” wobec dziecka

Na zebraniu rodziców w naszej szkole wszyscy nie mówią o niczym innym jak o Facebooku, smsach i o tym czy i jak należy kontrolować dzieci w tym względzie. Czy postawa “ufam, ale kontroluję”, która daje dzieciom pewną swobodę, ale dopuszcza takie zachowania rodziców jak czytanie ich korespondencji, podsłuchiwanie o czym rozmawiają z kolegami przez telefon, przeszukiwanie kieszeni jest słuszna i dobra?