Język mieszkańców miasteczka Wilamowice położonego w województwie śląskim, używany od XIII wieku, po roku 1945 został zakazany, a obecnie wraca do życia. Od kilku lat dzięki zaangażowaniu młodych osób, Stowarzyszeniu Wilamowianie oraz projektom uniwersyteckim język nauczany jest w szkole, a najstarsi użytkownicy znów się nim posługują. Patronat nad nauczaniem i rewitalizacją języka sprawuje Wydział „Artes Liberales” Uniwersytetu Warszawskiego.
Spektakl wpisuje się w program rewitalizacji językowej i idącej z nią w parze zmiany nastawienia do języka. Aktorzy i twórcy to młodzi mieszkańcy Wilamowic, którzy uczą się języka przodków i chcą aktywnie uczestniczyć w działaniach mających na celu jego ocalenie. Mimo że w czasie spektaklu nie pada ani jedno słowo w języku polskim, dzięki doborowi formy, wątków, muzyki i efektów wizualnych przekaz pozostaje zrozumiały dla publiczności polskojęzycznej, która będzie także miała do dyspozycji tłumaczenie.
Autorzy scenariusza: Justyna Majerska fum Biöetuł, Katarzyna Zaleska, Tymoteusz Król fum Dökter
Bezpłatny mini-kurs e-mailowy · 5 dni
Krzyczę, chociaż kocham.
5 lekcji, które pomogą Ci zrozumieć, skąd biorą się Twoje reakcje wobec dziecka — i co możesz z nimi zrobić.
Zapisz się za darmo →
Przekład: Tymoteusz Król fum Dökter
Reżyseria: Justyna Majerska fum Biöetuł, Tymoteusz Król fum Dökter
Scenografia: Rafał Sznajder
Kostiumy: Rafał Sznajder
Asystent kostiumografa: Marcin Majerski fum Biöetuł
Reżyseria światła: Rafał Sznajder
Opracowanie muzyczne: Robert Majerski fum Biöetuł
Aranżacja muzyczna: Robert i Kamila Majerscy fum Biöetuł
26 lutego 2016 godz. 12.00 – Scena Kameralna – wstęp wolny (bezpłatne wejściówki do odbioru w kasach Teatru Polskiego)
Czas trwania spektaklu z wprowadzeniem: 60 minut.
