Renata Piątkowska - Zabawa przesądami

Wybitny pisarz Kurt Vonnegut mawiał, że każdą książkę pisze z myślą o jednej, konkretnej osobie - idealnym czytelniku. Czy Pani też posiada swojego ”idealnego czytelnika” - pierwszego odbiorcę Pani książek?

Renata Piątkowska: Nigdy w ten sposób o tym nie myślałam, ale teraz dochodzę do wniosku, że tym pierwszym recenzentem, czy idealnym czytelnikiem jest dziecko, które udało mi się zachować w sobie. Czytam tekst i ono mi podpowiada co trzeba zmienić, odrzucić lub uprościć. Intuicyjnie kreślę więc, poprawiam i wiem, że im częściej słyszę gdzieś w środku cichutki chichot tym dla książki lepiej.

Wiadomo, że socjolog uwrażliwiony jest na przekonania, stereotypy i przesądy wpływające na nas wszystkich. Czy w „Szczęście śpi na lewym boku” dochodzi do głosu socjolożka?

Renata Piątkowska: Chyba jednak bardziej od socjologicznych teorii, wiedzy o stereotypach i przesądach przydały mi się wiadomości o duszkach, psotnych elfach, wszędobylskich chochlikach, czy bobakach. Na potrzeby baśni wyciągnęłam z lamusa i otrzepałam z kurzu różne wiły, liszki i strzygi. Opowiedziałam co dzieje się gdy rozbijemy lustro i co robi w ścianie stare licho, lecz te moje baśniowe historie nie tłumaczą zjawiska przesądu, one raczej się nim bawią. Socjolożka we mnie schowała się gdzieś w cieniu bajkopisarki.

Czy może Pani zdradzić,  która opowieść w „Szczęściu ...” jest Pani ulubioną?

Renata Piątkowska: Najbardziej lubię baśń o podkowie. Może dlatego, że od lat nad drzwiami naszego domu wisi podkowa, którą zgubił kiedyś mój koń. Oczywiście nie wierzę w żadne przesądy, ale jeśli ta podkowa miałaby przynieść trochę szczęścia, to po co ją zdejmować?

Skąd czerpała Pani inspirację tworząc „Szczęście śpi na na lewym boku”

Renata Piątkowska: Zaczęło się od książki "Z przysłowiami za pan brat". Napisałam ją gdy odkryłam, że dzieci nie znają przysłów i często nie potrafią ich zinterpretować. Zapoznałam je więc z Zabłockim i jego mydlanymi kłopotami, opowiedziałam o wężu w kieszeni, zakazanych owocach, kozach łamiących nogi itp. Potem niejako z rozpędu zabrałam się za przesądy, może trochę lepiej dzieciom znane (zwłaszcza pechowa trzynastka i czarny kot) ale często mylone z przysłowiami właśnie. O przesądach opowiadam baśnią i z lekkim przymróżeniem oka, bo tak najlepiej patrzeć na złośliwe lewe nogi, siedzące w ścianie licho czy kominiarskie guziki.

Jakie książki uwielbiała Pani jako mała dziewczynka?

Renata Piątkowska: Oczywiście Muminki. Pokochałam je od pierwszego wejrzenia i tak już mi zostało. Potem przyszedł czas fascynacji książkami Astrid Lindgren. Och, być choć przez jeden dzień w skórze Pippi Langstrumpf, lub przeżyc przygody Ronji, córki zbójnika - to były moje marzenia. Te klimaty były mi bliższe niż baśnie braci Grimm, czy Andersena. Pamiętam, że gdy po raz pierwszy mama przeczytała mi "Dziewczynkę z zapałkami", przepłakałam pół nocy tak mi jej było żal. Może dlatego moje opowieści zawsze kończą się dobrze?