Urodziny

Młodsi kuzyni panoszący się w moim pokoju, kuzynki, oglądające moje kosmetyki „Bo im się nudzi”, ciocie i wujkowie z nieśmiertelnym „Ale ty urosłaś”, które muszę znosić z cukierkowym uśmiechem... I dlatego w tym roku się zbuntowałam – zdecydowałam, że coś takiego odbędzie się po moim trupie. Niestety, nie udało mi się – ciocia Klementyna już w przeddzień tego koszmaru przyniosła „pyszny torcik truskawkowy”. To miłe, biorąc pod uwagę, że mam uczulenie na te owoce. Nastawiłam się psychicznie na dzień potwornych męk (w postaci mlecznej czekolady w kieszeni dżinsów) i ruszyłam do przedpokoju. Na twarz przykleiłam uśmiech numer dziesięć –  ten w stylu „Aż mnie radość rozpiera!” i zaczęłam witać gości. Od wujka Leopolda dostałam różową bluzkę z napisem „Cat” popatrzyłam na nią z ukrytym niesmakiem – różowy kolor jest najobrzydliwszym na świecie. Wtem usłyszałam:

- Nareszcie pozbyłem się tej bluzki... Anusia nie chciała jej nosić. Taka okazja, taka okazja.  

Na początku stanęłam, jakby poraził mnie piorun.  

- Mówił... Coś wujek? - zapytałam zdziwiona.

- Nie – odrzekł równie zdziwiony, chociaż zauważyłam na jego twarzy zmieszanie. Odrzuciłam paskudztwo na półkę i znów wróciłam do boju. Wzruszyłam ramionami.

Kolejna była ciocia Jadzia – ta z kolei z uśmiechem wręczyła mi notes w kwiatki. Kurczę, znów to samo – pomyślałam, gdy usłyszałam:

- Ten notes tyle przeleżał na strychu.... Może Karolince się przyda?

- Ciociu, co ciocia mówiła?

- Ależ nic, dziecko... (Nienawidzę, gdy ktoś mówi do mnie dziecko! No więc trzeba się odegrać.)

- Och, jaki piękny zeszyt! A gdzie go ciocia kupiła? - zapytałam z niewinnym uśmiechem.

I aż mimowolnie złapałam się za głowę – usłyszałam dwa głosy! Zupełnie do siebie podobne!

- Och, Karolina to było tak daw.... To znaczy, nie pamiętam gdzie go kupiłam... Pewnie w jakimś centrum handlowym!

- Czy to dziecko umie czytać w myślach? - ponaglał drugi. A ja znów poczułam się jak sparaliżowana. Ciotka odkryła to, czego ja nie mogłam zrozumieć. Nagle uderzyła mnie myśl – potrafię czytać w myślach? Czyżby to był jakiś dziwny prezent?  

- Nienawidzę niespodzianek – powiedziałam dosyć głośno. Byłam wściekła – jak prezent, to chociaż przemyślany. Nagle usłyszałam huk. Z półki spadł wazon. Jedna z pamiątek po babci!

- To z pewnością przeciąg – pomyślałam, chociaż sama nie byłam przekonana do swoich słów. Może kiedyś. Teraz już nie.

Podeszłam do cioci Ali - uh, w ręce trzyma coś różowego. Z u śmiechem wcisnęła mi w rękę torebkę różowych landrynek.  

- Nie wiedziałam co ci kupić – powiedziała.

Natomiast w tle usłyszałam:

- Po co będę wydawać pieniądze skoro mogę jej dać cukierki z Bożego Narodzenia...

- SŁUCHAM? - aż krzyknęłam w duchu. - Och, żeby ten wypchany gołąbek wydrapał Ci oczy – aż sapnęłam z oburzenia. - Cukierki sprzed roku!

Po chwili ciocia zbierała się z podłogi – na jej głowie leżał wypchany gołąb i  chociaż nic jej nie wydłubał, zapewne odrobinę ją przestraszył. Tak samo jak mnie – a więc mogę też poruszać wszystkim bez dotykania? - No to robi się ciekawie.  

Usiadłam do stołu – zaraz będę zdmuchiwać świeczki. I tutaj pozwoliłam sobie na małą zabawę... Z uśmiechem powiedziałam:

Kiedy ja będę zdmuchiwać świeczki, każdego proszę o pomyślenie życzenia. A nuż się spełni?

I zewsząd usłyszałam...

Ach, te nowe tipsy... Najnowszy samochód...  Nauczyć się gotować...

A teraz proszę o zamknięcie oczu – kawałki tortu pofrunęły na talerze.  

Po męczącym dniu położyłam się spać – to miłe, że moi kuzyni uważają, że jestem ładna. Szkoda, że mi tego nie powiedzą... A może to i dobrze?  Byłam potwornie zmęczona.

Teraz najchętniej wyłożyłabym się na piasku na bezludnej wyspie – pomyślałam.

I... poczułam, że jest mi gorąco! Tego już za wiele – potrafię przenosić się w czasie? Albo... Podróżować w marzeniach! Ale... Może sprawdzę to jutro... Znów leżałam w swoim łóżku – mimo, że dzień był niby zwykły, tak naprawdę był inny. Bo mimo nietrafionych prezentów stwierdziłam, że moja rodzina jest najlepsza na świecie.

KONIEC

REDAKCJA:

Karolina autorka opowiadania otrzymuje w nagrode książkę Wydawnictwa Videograf II "Laura i tajemnica Aventerry".  

Gratulujemy wyobrażni i namawiamy do dalszego pisania!!! Brawo!