Śpiewający Pinokio - recenzja koncertu muzyki teatralnej ”Piosenki do grania na nosie”

Chociaż ubrane na czarno, w kapeluszach tego samego koloru, dzięki kolorowym kazoo, na których przygrywały można mieć było skojarzenia z ... klownami. Co tu się będzie działo?!

  

Gdy muzykanci z kazoo przy ustach dotarli do sceny -  ruszyła do boju prawdziwa kapela – z gitarami: elektryczną, basową, syntezatorem, perkusją. Ubrane na czarno postacie stały się chórkiem. Publiczność swoim śpiewem poruszał solista – Olek Różanek (przekazując potem mikrofon innym wykonawcom). Wszyscy z Teatru Lalki i Aktora w Łodzi. 

 

Popłynęły wartko piosenki z różnych spektakli i z różnych teatrów – łódzkiego „Pinokia”, szczecińskiej „Pippi Pończoszanki”, „Czarnoksiężnika Oz” z Będzina oraz „Ach, jak cudowna jest Panama” z Rzeszowa... Od lirycznej, chwytającej za serce  piosenki o Pinokiu  po szaloną „Skakankę”. Wszystko bardzo profesjonalnie, niewątpliwie na wysokim poziomie, dynamicznie, elektryzująco i ambitnie, właściwie tylko momentami tak szczególnie po dziecięcemu  (do niektórych piosenek wykonawcy przywdziewali przebrania lub ich elementy). W czasie słuchania niektórzy dorośli czuli z pewnością  tęsknotę za dzieciństwem i próbowali odnaleźć w sobie Pinokia. Zachęcał do tego konferansjer,  zagrzewał też  wszystkich do tańca, wspólnego bawienia się. Jednak  wspólne pląsy udało się   dopiero zrealizować w czasie bisów. Bisów wywołanych gromkimi owacjami... dorosłych. 

 

A co z dziećmi? Dzieci, niestety,  musiały radzić sobie z  ogromnym hałasem. Ilość decybeli przekraczała zdecydowanie możliwości percepcyjne najmłodszych słuchaczy, bo niektórzy zatykali uszy, pytali rodziców o  koniec, narzekali na ból głowy.  Rozumiem: rock to rock, koncert to koncert, ale jakoś organizatorom wymknęło się spod kontroli, że odbiorcami są w głównej mierze małe dzieci! W małej  salce (jak na wymagania koncertu) teatru „Baj” huk był tak wielki, że odebrało to pełnię przyjemności. Przynajmniej mojej latorośli, a słyszałam też, że inne dzieci skarżyły się rodzicom po zakończeniu... Jaka wielka szkoda! Marzy mi się ponowne wysłuchanie „Piosenek do grania na nosie”, ale może ... parę tonów ciszej?!

 

 

Koncert muzyki teatralnej "Piosenki do grania na nosie" odbył się w ramach małych Warszawskich Spotkań Teatralnych 2011 CZYTAJ WIĘCEJ...

 

Polecamy również Niedzielne bajkowe poranki w kinie Kultura oraz Zabawy z dźwiękiem dla maluchów i starszaków