Biblioteczka psychologiczna


Jak nauczyć dziecko mądrego korzystania z nowych technologii?

Współcześni rodzice jednocześnie cieszą się widząc jak sprawnie ich dzieci korzystają z nowych technologii i niepokoją czy jest to bezpieczne. Ich pociechy postrzegają smartfon, tablet czy laptop jako naturalne elementy świata, w którym się urodziły. Nowe, dla rodziców, technologie są codziennością dzieci, od której trudno je izolować. Właśnie dlatego rodzice powinni uczyć dzieci właściwego, mądrego użytkowania urządzeń cyfrowych.

Jeśli nie kara to co? Wychowanie bez karania

Świadomość tego, że kary utrudniają budowanie relacji, a także doświadczenie braku ich skuteczności są wśród rodziców coraz powszechniejsze. Co kieruje rodzicami, kiedy decydują się wymierzyć dziecku karę? Jakie są konsekwencje karania? I wreszcie – czy można osiągnąć swoje rodzicielskie cele w inny sposób?

Karanie dzieci – czego unikać?

Porysowało ścianę pisakiem, rozebrało pilota na części, zawzięcie odmawia odrobienia pracy domowej czy sprzątania w swoim pokoju. Napięcie rośnie – czujesz, że za chwilę wybuchniesz… “Kara musi być”, “Nie ujdzie mu płazem” myślisz w złości. Jak się w takich sytuacjach zachować? Czego unikać, by kara dziecko uczyła, a nie niszczyła?

Mindfulness – spójrz uważnie na swoje macierzyństwo

Jeszcze przed chwilą miałaś w dłoni kolczyki, a teraz rozpłynęły się w powietrzu. Czy to skleroza, a może złośliwe krasnoludki? Nie; to po prostu brak uważności, który potrafi skutecznie obniżyć nie tylko komfort życia, ale i radość z macierzyństwa. Czym jest mindfulness i czy warto podjąć trening uważności opowie nam psycholog Krystyna Łukawska – autorka warsztatów on-line ZrelaksowanaMama.pl

Dziecko na pogrzebie

“Jestem nauczycielką pracującą z dziećmi w szkole podstawowej. Obecnie jestem wychowawczynią klasy III. Wczoraj doszło do wielkiej tragedii. Moja uczennica, w wyniku tragicznego wypadku, zginęła. Wszyscy jesteśmy pogrążeni w żałobie. Przed uczestnictwem w pogrzebie chcę porozmawiać z klasą o tym, co się wydarzyło. Proszę o wskazówki jak poprowadzić taką rozmowę. Jest to dla mnie nowa sytuacja. Jak rozmawiać z małymi dziećmi o śmierci. Jak je przygotować do uczestnictwa w pogrzebie?”

Dziecko w łóżku z rodzicami? Samodzielne spanie dziecka

“Nasz 5-letni syn od urodzenia ma problemy z zasypianiem. Do tego kilka razy budzi się w ciągu nocy. Oczywiście zachowaliśmy wszystkie “stałe elementy zasypiania” = kąpiel, czytanie bajki, utulenie i przytulenie. Ale od jakiegoś czasu jest jeszcze gorzej, bo budzi się tylko po to, żeby przyjść do nas do łóżka. I to może byc kilka razy w ciągu nocy, syn przychodzi, my go odprowadzamy do jego łóżeczka i tak w kółko, kilka razy w ciągu nocy… aż rano budzimy się i syn jest między nami, w naszym łóżku. Padamy i nie wiemy, kiedy się do nas wkręcił. Co zrobić? Jak go tego oduczyć?”

Obawy i lęki małego dziecka

“Jestem mamą 4,5 letniego Frania. Od jakiegos czasu – trudno podać mi konkretną datę czy zdarzenie, które mogłoby być przyczyną, nasz synek zaczął sie bać. Boi się ciemności, boi się wejść po drabince (dla dzieci) na placu zabaw, boi sie wchodzić po tzw. pajęczynie, boi się jazdy na łyżwach. Często mówi “jestem zmęczony” – czasem wydaje mi się, że chce w ten sposób zamaskować ten strach.”

Kiedy uświadamiać dzieci na temat Mikołaja?

“Kuba ma 8 lat i już od 2 lat dopytuje o Mikołaja tzn. jak on to robi że się przeciska przez komin i jak to możliowe że w jedną noc roznosi prazenty. Kilkakrotnie wysuwał logiczne argumenty. W zeszłym roku jeszcze było za wcześnie moim zdaniem żeby go informować o tym że to rodzice przynoszą prezenty. W klasie wiele dzieci mówi otwarcie że to rodzice kupują prezenty. Kuba chciał jednak wierzyć że on naprawde istnieje. Kuba wie że mikołaj żył i że był biskupem jednak wieżył że w magiczny sposób rozdaje prezenty.
Wczoraj wieczorem mocno dopytywał o jego istnienie, pytałam jak sądzi mówi że wierzy że jest ale kto naprawdę przynosi prezenty? Powiedziałam mu prawę że rodzice przynoszą, z naciskiem że to taka tradycja. Kuba był ZROZPACZONY I ZAŁAMANY, płakał bardzo długo i ja też nie potrafię sobie z tym poradzić.”

Fobia przedszkolna – lęk przed rozstaniem

“Jak postępować z dzieckiem które nie chce chodzić do przedszkola, jako powód podając obawę przed nie odebraniem go po zajęciach. Niby mu się w przedszkolu podoba, jak już zostanie jest grzeczny, bierze udział w zajęciach. cały czas jednak jak “mantre” powtarza do wychowawców pytanie: czy mama na pewno odbierze go po podwieczorku!?
Dodam tylko że nigdy go nie zawiedliśmy w kwestii odbioru, czy to z przedszkola czy też z innego miejsca. Skąd u niego ta nieuzasadniona obawa i lęk? jak postępować?”

Pomocy, tracę cierpliwość!

“Nigdy wcześniej nie przejawiałam agresywnych zachowań, nie znoszę się kłócić. Nie jest mi z córeczką łatwo, bo nie mamy wsparcia w zasadzie znikąd, ale to mnie nie usprawiedliwia. Kocham ją bardzo i chcę dla niej jak najlepiej, ale zdarzyło mi się już parokrotnie, że kiedy bardzo wyprowadziła mnie z równowagi wpadłam w tak wielką złość że np. bardzo mocno ją chwytałam za rączki, albo szarpałam za nie.

Niezaspokojony głód miłości u dzieci

Jestem mamą dwójki adoptowanych chłopców (6 i 4 l).
Nasze dzieci cały czas proszą, marudzą o jedzenie, mimo iż dostają porządne śniadanie, obiad (porcje prawie jak dla dorosłego!) i kolację, plus podwieczorki. Staramy się im ograniczać podżeranie, kontrolować (co przypomina walkę z wiatrakami), ponieważ podczas naszej nieobecności (np. w przedszkolu lub gdy sami zostają z babcią) non stop “żebrzą” o jedzenie, a później wymiotują, mają problemy z brzuszkiem… a mimo to, gdy tylko poczują się lepiej znowu zaczynają szukać okazji do obżarstwa.

Rozmowa z dzieckiem

Rozwój umysłowy dziecka w dużym stopniu zależy od głośnego czytania książeczek, oglądania obrazków, mądrych rozmów, poważnego traktowania dziecięcych pytań i udzielania na nie stosownych odpowiedzi. Dziecko, które potrafi już porozumiewać się z dorosłymi domaga się czytania wierszyków, dłuższych opowiadań, bajek, baśni, inscenizacji, rymowanek i zagadek.

Matki samodzielnie wychowujące synów

Jestem samodzielną (podobno passe jest mówić samotną) mamą 2-letniego synka. Ojciec dziecka ze mną nawet nie rozmawia, płaci skromne alimenty, nie pomaga mi w niczym. Jestem pracującą, nieco zmęczoną ale bardzo aktywną Samodzielną Mamą. Syn jest dla mnie spełnieniem marzeń i całym światem. Bardzo martwię się, jak sobie poradzę z kwestią braku ojca w jego życiu. Co odpowiadać jak zacznie się dopytywać o Tatę? Czy aranżować kontakty z innymi mężczyznami, mam na myśli obecność wogóle mężczyzny w życiu mojego Syna, bo ja na razie nie mam czasu ani głowy do partnera dla mnie?

Agresja dziecka

Otrzymujemy od Czytelników dużo zapytań i opisów dotyczących agresywnych zachowań u dzieci. Aby stworzyć jakieś hipotezy na temat tego, dlaczego dziecko zachowuje się agresywnie należałoby z każdym z Państwa przeprowadzić długą rozmowę i uwzględnić przynajmniej poniższe prawdopodobne czynniki, jakie mogły na to wpłynąć. Spróbujmy wymienić najbardziej prawdopodobne przyczyny agresji dzieci.

Dziecko i… kupa

“Mój niespełna 2,5 letni syn wstrzymuje robienie kupy. Chętnie siada na nocnik, ale twierdzi, że nie da rady, że nie lubi robić kupy. A kiedy czuje, że nie utrzyma, wtedy gwałtownie odmawia siadania na nocnik, tupie, złości się i płacze. Trzymam go wtedy za rączki i staram się spokojnie mówić, że jak zrobi kupę to przestanie go boleć brzuszek itp., w końcu daje się przekonać i jest dumny z siebie, że się udało…

Moje dziecko nie chce się uczyć

Moja 10-letnia córka z niechęcią odrabia zadania domowe. Większość prac robi, bo musi i najważniejsze jest dla niej, by jak najszybciej je skończyć. Krzyczy, że nienawidzi się uczyć i że najwyżej zostanie sprzątaczką. Jest to dla mnie szokujące i zupełnie nie wiem, jak sobie to wytłumaczyć…

Postawa tolerancji wobec… własnych dzieci

Jak tolerować to, że dzieci są różne i inne od obowiązujących stereotypów doskonałości i poprawności? “Mam prawie pięcioletnie dziecko – dziewczynkę, która uczęszcza do przedszkola na 8 godzin. Ostatnio pani często zwraca mi uwagę, że jej zachowanie jest okropne, tzn. biega, krzyczy, bardzo dużo się rusza.”

Postawa “ufam, ale kontroluję” wobec dziecka

Na zebraniu rodziców w naszej szkole wszyscy nie mówią o niczym innym jak o Facebooku, smsach i o tym czy i jak należy kontrolować dzieci w tym względzie. Czy postawa “ufam, ale kontroluję”, która daje dzieciom pewną swobodę, ale dopuszcza takie zachowania rodziców jak czytanie ich korespondencji, podsłuchiwanie o czym rozmawiają z kolegami przez telefon, przeszukiwanie kieszeni jest słuszna i dobra?

Jak rozmawiać z dzieckiem o śmierci?

Zbliża się listopad, a więc czas wspomnień, myśli i rozmów o bliskich, którzy odeszli. W mediach, na ulicach, w naszych domach temat częściej pojawia się temat śmierci. Dzieci również nie pozostają na niego obojętne. Może już czas na rozmowę z dzieckiem o śmierci…? To trudne tematy dla dorosłych a tym bardziej dla dziecka. To, co możemy zrobić to przybliżyć je naszym dzieciom. Najważniejsze jest by nie traktować ich jak tabu. To nie pomoże dziecku w zrozumieniu śmierci ani oswajaniu się z brakiem bliskich.