Mucha Fela w Nowym Jorku

Uważaj! usłyszała Fela i zatrzymała się natychmiast. Rozpędzona żółta taksówka przejechała tuż przed nosem Feli. Znowu to samo. Czemu te samochody się nie zatrzymują?! pomyślała wystraszona, rozglądając się dookoła, lecz nie zobaczyła nikogo.

– Kto to powiedział? – zapytała po chwili.

– Spójrz w górę – tam gdzie zazwyczaj są wszystkie muchy – zaśmiał się chrypiący głos.

– Jak widać nie wszystkie – odpowiedziała pewna siebie Fela.

Inne muchy często z niej żartowały, ale ona nic sobie z tego nie robiła.

Fela była wyjątkową muchą. Choć miała skrzydła, to nie latała, tylko chodziła wszędzie na piechotę. Od niedawna mieszkała w Nowy Jorku i jeszcze nie przyzwyczaiła się do tego szalenie pędzącego miasta.

W Nowym Jorku wszystko się spieszy. Samochody trąbią nerwowo, stojąc spóźnione w długich korkach. Ludzie tłoczą się na ulicach, w sklepach i w metrze, jedząc w pośpiechu bułki z parówkami. Budynki rosną coraz wyżej i wyżej z dnia na dzień. Nawet czas jakoś tu szybciej mija. Tylko Statua Wolności stoi bez ruchu.

– Co to za zapach? – skrzywiła się Fela, bo poczuła bardzo nieprzyjemną woń.
Dla muchy odorek to codzienność, ale to było coś znacznie gorszego.

– To ja – zawstydził się nieco pająk. – Nie mam domu i mieszkam przy śmietniku w Central Parku. Jestem Muchozol – przedstawił się i zjechał na swej pajęczej linie z latarni.

– Yyy, dzień dobry – odpowiedziała Fela wystraszona.

Pająki nie należą do najlepszych przyjaciół much, a biegają znacznie szybciej. Gdyby Muchozol chciał jej zrobić krzywdę, nie miałaby szans na ucieczkę – przecież nie latała.
Pająk widział, że Fela się go boi. Faktycznie, nie prezentował się najlepiej. Od dawna się nie mył, więc pachniał… no wiecie. Miał brudne ubrania i dziurawe buty, wszystkie cztery pary.

– Nie bój się, nic ci nie zrobię. Jeśli nie chcesz, nie podejdę bliżej – powiedział łagodnie.

Fela uśmiechnęła się z ulgą.

– Dziękuję. Gdyby nie ty, zostałaby ze mnie mokra plama.

– Nie ma za co – zachrypiał zadowolony.

Muchozol lubił pomagać innym i, choć może się to wydawać dziwne, cieszył się, że Feli nic się nie stało. Mucha pożegnała się z pająkiem i pobiegła przez przejście dla pieszych, pełne ludzi, rowerów i oczywiście samochodów.

Pewnego słonecznego dnia Fela umówiła się z innymi muchami na piknik w Central Parku. O nie, o nie! Spóźnię się, spóźnię! mówiła do siebie, wbiegając do zatłoczonego metra. Gdy w końcu dotarła zdyszana do parku, stanęła przed wielką mapą. Nagle usłyszała znajomy zachrypnięty głos.

– Uszanowanie, dziwna mucho.

Fela skrzywiła się niezadowolona.

– Dzień dobry. Nie jestem dziwna. Po prostu nie latam.

– No niech będzie. To gdzie tak pędzisz, nielatająca mucho? W tym mieście wszyscy biegają, nawet muchy – zaśmiał się serdecznie Muchozol.

– Spieszę się na piknik z moimi koleżankami. Ten park jest przeogromny i zanim tam dotrę, będzie już po spotkaniu – załamała się Fela.

Pająk pomyślał chwilę, podrapał się po swojej łysej głowie czwartą nogą.

– Już wiem jak ci pomóc! – ucieszył się –  Poczekaj tu, zaraz wrócę.

Pająk oddalił się tak szybko, że mucha nie zdążyła powiedzieć ani jednego słowa. Nie minęło też wiele czasu, zanim bezdomny pająk wrócił w towarzystwie… konia. Fela zbladła.

– To gdzie ta nielatająca mucha? – zapytał koń.

Fela spojrzała na białego rumaka z ogromnymi kopytami. To mi Muchozol pomógł. Jeden ruch tego olbrzyma i mokra plama ze mnie jak nic – mówiła do siebie.

– To mój znajomy, pracuje w policji – dumnie powiedział pająk. – Czasem sobie rozmawiamy, jak ma przerwę w pracy. Może cię podwieźć.

– Jak masz na imię? – zapytał rumak.

– F… F… Fela – wyjąkała mucha, czując, że drżą jej nogi.

– Zatem wskakuj, Felu, na mój grzbiet. Zawiozę cię na piknik.

Mucha spoglądała z niedowierzaniem to na konia, to na pająka.

– Dziękuję za waszą pomoc – powiedziała, a bezdomny pająk odparł:

– Śmierdzieć to nie wstyd, wstyd to nie pomagać. Hehe.

– Ty jak coś powiesz, Muchozol, to podkowy spadają – zaśmiał się koń, po czym zwrócił się do Feli – Trzymasz się? – zapytał muchę, która dla bezpieczeństwa zaczepiła się wszystkimi sześcioma nogami w grzywę nowego znajomego.

– N… n… no, ale tu wysoko – wyjąkała.

– Nie bój się, nie spadniesz. No to w drogę! – zarżał koń i pogalopował przed siebie.

Gdy dotarli na miejsce, rumak pożegnał się szybko z Felą, bo musiał wracać do pracy. Wszystkie muchy przyleciały do swojej koleżanki, a te, które zawsze się śmiały z Feli, teraz zaniemówiły z wrażenia. W końcu jedna zapytała:

– Jak to możliwe, że jedyna nielatająca mucha w Nowym Jorku, jeździ konno i w dodatku tam gdzie chce?

Fela uśmiechnęła się tylko. Przypomniała sobie słowa pająka: “Śmierdzieć to nie wstyd, wstyd to nie pomagać”. I teraz zastanawiała się, jak ona mogłaby pomagać innym.

Judyta Łącka
https://bajkipogadajki.blogspot.com/

 

Zapisz się na newsletter !



Wszystkie Bajki

Bajki | BAJKI DO CZYTANIA

Wyprawa przez pustynię

Wszystkie wielbłądy miały już pakunki na grzbietach i karawana szykowała się do podróży przez pustynię. Nagle ktoś zawołał:

Więcej